• You are here:
  • Home »
  • Archive: januari, 2016

Archive Monthly Archives: januari 2016

Waarom gebruiken we onze vrije wil niet wat meer?

De laatste tijd meen ik een interessante vorm van slachtofferschap te bespeuren: de overtuiging dat we overgeleverd zijn aan onze emoties. Om me heen hoor ik mensen dingen zeggen als:

“Ik ben nu eenmaal een depressief persoon”

“Ik hou mezelf tegen met mijn angst”

“Ik ben er zo van overtuigd dat ik het niet kan, dat het me ook niet lukt”

Wat al die uitspraken in mijn ogen met elkaar gemeen hebben is de onderliggende aanname dat je iets met die depressieve gevoelens, angst of misplaatste overtuigingen moet. Degene die de uitspraak doet (en vaak ook zijn/haar omgeving) ziet de emotie of overtuiging in kwestie als waar of solide. Als een ding dat er nu eenmaal. Dus daar moet mee gedeald worden.

Een “ding” waar je onvermijdelijk aan onderhevig bent. Alsof je er het slachtoffer van bent en niets anders kunt doen dan er mee te leven of er tegen in verweer te komen.

Lees verder

Fata Morgana

Mijn tante merkte van de week op dat ik het leven wel heel erg luchthartig opneem. Dat ik het oké vind om soms niet lekker in mijn vel te zitten, dat ik problemen wegwuif en heel makkelijk zeg dat iets vanzelf weer overgaat. En ze heeft gelijk, maar dat is lang anders geweest.

Mijn ouders hebben mij het grootste deel van mijn leven zwaar op de hand gevonden. Ik zag veel beren op de weg en kon goed onderbouwen waarom die beren de aandacht kregen die ze verdienden. Zonder die aandacht zouden de beren op de weg namelijk voor de grootste problemen zorgen. En problemen, die kon je beter voorkomen om te zorgen dat het leven een beetje leuk bleef.

Wat ik toen niet zag en nu wel, is dat ik die beren zelf verzon. Het waren Fata Morgana’s. Ze zagen er heel echt uit, maar bestonden in werkelijkheid niet.

Mijn zorgen leken gegrond en gerechtvaardigd omdat ik dacht dat mijn omstandigheden van belang waren voor mijn levensgeluk. Ik ging ervan uit dat ik meer of minder gelukkig zou zijn met een bepaalde man, een bepaalde baan, een bepaald soort kleding of een bepaald soort huis.

Lees verder

Misverstanden over emotionele stabiliteit – deel 2

In het vorige artikel over emotionele stabiliteit besprak ik hoe we er vaak van balen dat we niet een beetje (of veel) gelukkig en stabieler zijn. Dat je flow van tevredenheid vaak wordt onderbroken door gevoelens van angst, boosheid, ontevredenheid, stress enzovoorts.

Hier bespreek ik graag het tweede misverstand rondom emotionele stabiliteit dat je danig in de weg kan zitten.

Misverstand 2: “Er zijn maatstaven voor goed en perfect”.

Zonder het ons te realiseren hebben we zelf bedacht wat ‘goed’ is en wat ‘beter’. Voor jou kan boosheid een ontzettend negatieve emotie zijn, terwijl het voor mij een fact of life is. Misschien vind jij een incidentele gedachte aan iets wat je eng vindt geen enkel probleem, terwijl een ander zichzelf een fobie aanpraat.

Wat we als maatstaf nemen voor emotioneel stabiel zijn, is een zelfbedacht concept. Zo heb ik een vriendin die zichzelf totaal stabiel vindt en ook inderdaad zo overkomt. Ik zou haar zonder problemen mijn bedrijf, mijn kinderen en mijn hond toevertrouwen. Maar ze eet wel heel regelmatig zo idioot dat ze haar vinger in haar keel steekt om het uit te spugen. Wat in sommige kringen als een ernstige indicator van instabiliteit wordt gezien. Maar niet door haar. Oprecht niet. Moraal van dit verhaal: wat een ‘probleem’ is en wat niet, ligt totaal aan onze eigen beleving.

Lees verder

Snelle diagnose

Het is fascinerend om te merken hoe sommige mensen in mijn omgeving direct klaar staan met een diagnose als ik zeg dat mijn dochter het huis uit is. “Lege nest syndroom” heb ik al een paar keer gehoord.

Het verbaast me dat ik aan een syndroom lijd zodra ik emoties vertoon over een grote verandering in mijn leven. Het is immers niet alsof ik maanden weeklaag over haar vertrek. Ik deel wat ik ervaar in de dagen dat zij bezig is met haar verhuizing.

Zijn emoties zó erg dat het direct om een label vraagt als je die emoties vertoont? Of is het een manier om mij gerust te stellen dat mijn emoties zo normaal zijn dat er zelfs een naam voor is?

Lees verder