Tag Archives for " geloven "

Crappy Thinking

Ken je het gevoel dat je gedachten met je op de loop gaan en dat dat soms ontaardt in een ellendig gevoel? Er schiet je iets te binnen en die eerste aanvankelijke gedachte triggert een hele serie nieuwe gedachten.

De eerste gedachte kan zoiets zijn als “Oh, ik ben vergeten boodschappen te doen”. En afhankelijk van je gemoedstoestand koppel je daar van alles aan.

In een goede bui leidt “Oh, vergeten boodschappen te doen” tot dingen als “Even X bellen om te vragen of hij/zij nog langs de supermarkt kan” of “Ha, een goede reden om pizza te bestellen, dat vinden de kinderen lekker en dat hebben we al een tijd niet gegeten.” Wat verder kan gaan tot: “Met een beetje sla erbij is dit best een verantwoorde maaltijd voor vandaag…” “Wat ben ik eigenlijk een goede moeder/vader dat ik zo vaak gezond eet en dit een uitzondering is…” “En lekker weinig afwas ook, op die manier…” “Kunnen we gezellig een keer voor de tv eten…” “Wat mij tijd geeft nog even mijn e-mail te checken voor ik de kids naar bed breng…” Niks aan de hand in dit geval en morgen ben je deze situatie alweer vergeten.

Lees verder

Emotiefobia

Tot voor kort leed ik aan emotiefobia. Wat jammer genoeg geen officiële aandoening is in de DSM-IV. (De Diagnostic and Statistical Manual of Mental Diseases – het handboek der psychische aandoeningen).

Het zou een hoop ellende voor veel mensen schelen als we het wel als “ding” zouden erkennen, die emotiefobia. Ik denk namelijk dat er heel veel mensen aan emotiefobia lijden.

De symptomen:

  1. Regelmatig een emotie hebben
  2. De emotie beoordelen als positief of negatief
  3. Schrikken van elke vorm van negatieve emotie
  4. Elke negatieve emotie willen uitbannen

De symptomen 1 en 2 zijn totaal inherent aan mens-zijn. Heeft iedereen. Daar is niets mis mee.

Lees verder

Liefde voor later

“Het is nu even doorbijten, maar als ik de komende 12 maanden door kom, loop ik binnen”, zei de zakenman over de bonus die hij misschien aan het einde van het jaar krijgt.

“Je middelbare schooltijd is misschien heel vervelend, maar over vier jaar heb je wel een diploma waarmee je kunt studeren zodat je later een goede baan krijgt”, zei de moeder tegen haar depressieve puberdochter.

Zomaar twee uit het leven gegrepen voorbeelden van mensen die accepteren dat het leven nu zwaar en niet zo fijn is, maar het later goedkomt.

Lees verder

Objectief & subjectief

Laatst had ik een gesprek met iemand die vond dat ik wel heel snel na mijn vorige relatie een nieuwe heb. Blijkbaar is er een minimale hoeveelheid tijd die tussen de ene en de andere relatie behoort te zitten. Grappig, want er schijnen onderzoeken te zijn die zeggen dat je na een verbroken relatie maar beter binnen een half jaar weer voorzien kunt zijn. Omdat je kansen op een nieuwe liefde na die periode drastisch afnemen.

Tijd is wat dat betreft een bijzonder fenomeen. Soms duurt een nacht een eeuwigheid, bijvoorbeeld als je niet kunt slapen. Soms vliegt een zomer voorbij en is het herfst voor je er erg in hebt.

Lees verder

Vroeger is niet meer

“Resultaten uit het verleden geven geen garanties voor de toekomst” weten beleggers ons in hun kleine lettertjes steeds te vertellen. En is het je weleens opgevallen dat de meeste mensen die kleine lettertjes bij zichzelf niet lezen?

Het lijkt heel logisch om jezelf te definiëren op basis van het verleden. “Ik was altijd een verlegen kind, vandaar dat het nu moeilijk voor me is om op een podium te staan”. Of: “ik werd vroeger geslagen door mijn alcoholistische vader dus ik neem het risico niet om kinderen te nemen en hen dat ook aan te doen”. Deze voorbeelden zijn misschien niet direct op jou van toepassing, maar ongetwijfeld heb je zelf voorbeelden van hoe je “vroeger” laat meespelen in het “nu”. Lijkt logisch. Je wilt immers voorkomen dat je steeds dezelfde fouten blijft maken. En het lijkt ook altijd heel handig om verklaringen voor je huidige situatie te zoeken in het verleden.

In werkelijkheid is dat noch logisch, noch handig.

Lees verder

Angst regeert

Sinds ik weer aan het daten ben, spreek ik veel vrijgezellen van mijn leeftijd die op zoek zijn. Op zoek naar gezelschap, liefde, een maatje, een partner, een relatie of geborgenheid. Of al het bovengenoemde tegelijkertijd. Wat er ook gezocht wordt, het lijkt lastig te vinden.

Iedereen vindt zichzelf een toffe peer of een leuke vrouw. En ik geloof dat dat waar is.

Maar toch vinden al die toffe peren en leuke vrouwen elkaar niet.

Ik meen te zien dat dit door angst komt. Angst om afgewezen te worden (nu meteen of over een tijdje), angst om weer  “dezelfde  fout” te maken, angst om vrijheid of gezicht te verliezen… De lijst lijkt eindeloos en komt steeds op hetzelfde neer: de angst regeert het dating-circuit.

Maar wat kan er nou écht fout gaan?

Lees verder

De stem in je hoofd kan stiller

Is het je wel eens opgevallen hoe druk het eigenlijk in je hoofd is? Een groot deel van de dag is er een stem aanwezig die continu tegen je kakelt. Die commentaar levert op wat er nu toch weer om je heen gebeurt, die alles beoordeelt of het gaat zoals het moet gaan en die zich alvast hoorbaar zorgen maakt over wat er straks, morgen of over een maand zal gebeuren.

Het stemmetje in je hoofd heeft de neiging niks zomaar voorbij te laten gaan. Alles moet ondertiteld worden. Het viel me op toen ik Portugal aan het wandelen was dat het stemmetje in mijn hoofd heel graag wil vergelijken. “De kustlijn lijkt toch wel heel uniek en zo anders dan in Engeland waar je ook van die geweldige cliffs hebt. Hey, zo’n vetplantje als hier gewoon groeit, heeft mijn moeder ook in de vensterbank staan. Mooie wolken, beetje zoals in Nederland. Lekker warm ook, beter dan in Nederland… ‘. Het ging maar door en het ging maar door.

Nou voelt zo’n stemmetje wat onrustig tijdens een wandeling zodra het je opvalt, maar het levert in elk geval geen extra werk op. Het is niet alsof ik iets wil veranderen aan de Portugese kustlijn om hem meer te laten lijken op de Engelse. En alvast een projectplanning maak om dat te realiseren.

Lees verder

Ontstaan & oplossen van depressie

Mijn tante heeft al haar hele leven een depressie, zegt ze. En dat is heel erg. Daar moet ze pillen voor slikken en heel veel gesprekken met heel veel therapeuten voor voeren. Wat eigenlijk niet werkt want ze is nu 63 en het begon toen ze 13 was en het is nooit weg geweest.

Ik heb geprobeerd haar te laten zien hoe onze psyche écht werkt omdat – als je het ziet – er van depressie geen sprake meer kan zijn. Leek me fijn om haar te kunnen helpen.

Ik vertelde haar hoe wij als mensen onderhevig zijn aan de wetmatigheid die gevormd wordt door Levensenergie, Bewustzijn en Gedachte. Dat de Levensenergie zorgt dat alles groeit en bloeit en wij eigenlijk achterover kunnen leunen en doen wat ons goed lijkt in het moment. Dat Bewustzijn ons de mogelijkheid geeft het leven te ervaren, met alle geur, kleur en emoties die daar bij horen. En dat Gedachte de mogelijkheid geeft onze realiteit vorm te geven.

We bespraken hoe reëel die drie-eenheid het leven eruit laat zien. Dat de realiteit die we voor onszelf scheppen er echt supersonisch solide uit ziet. Maar dat het eigenlijk zeepbellen zijn die we zelf maken.

Lees verder

Oninteressant

Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik in het vliegtuig met naast mij een jankende hond. Mijn eigen jankende hond, wel te verstaan. Hij vecht, worstelt, piep, kreunt en blaft omdat hij uit zijn vrij krappe tas wil. En dat mag niet volgens de regels waar wij ons aan moeten houden. Ik heb geprobeerd me aan die regel te onttrekken door de tas open te zetten,  maar dat is jammerlijk mislukt door mijn respect voor de strenge stewardessen die dat terstond verboden ;- ).

Olivier is op dit moment totaal in de ban van zijn eigen ellende en hij overziet niet dat het over drie kwartier alweer voorbij is. Hij wil er uit, dus dat laat hij merken. Het interesseert hem niets wat iemand anders er van vindt dat hij hier herrie zit te maken.

Als mensen zijn wij ook vaak in de ban van onze eigen ellende en houden we weinig rekening met wat een ander daar mee kan of moet. We piepen over het stoplicht dat te lang op rood staat, de pony die ons als kind ontzegd is, over de baas die slecht leiding geeft, ons kind dat het niet goed doet op school,  de kwaliteit van onze nachtrust, het eten, de boze bui die we ervaren…

Lees verder

Angst

We zijn natuurlijk allemaal zelfstandige volwassenen die de boel goed onder controle hebben en geen angst kennen. Toch? Angst is meer iets voor kinderen of mensen met een lichte psychische afwijking. Dat zijn we geneigd te denken.

Dus… als iemand wél bang is voor sommige dingen, dan hebben we en sticker voor hem of haar klaarliggen. “Perfectionisme”, “faalangst”, “pleinvrees”, “licht autisme, “angststoornis”, “agorafobie”,  “gegeneraliseerde angststoornis”,  “sprekersangst”, enz. enz. De lijst is eindeloos.

Lees verder