Tag Archives for " emoties "

Crappy Thinking

Ken je het gevoel dat je gedachten met je op de loop gaan en dat dat soms ontaardt in een ellendig gevoel? Er schiet je iets te binnen en die eerste aanvankelijke gedachte triggert een hele serie nieuwe gedachten.

De eerste gedachte kan zoiets zijn als “Oh, ik ben vergeten boodschappen te doen”. En afhankelijk van je gemoedstoestand koppel je daar van alles aan.

In een goede bui leidt “Oh, vergeten boodschappen te doen” tot dingen als “Even X bellen om te vragen of hij/zij nog langs de supermarkt kan” of “Ha, een goede reden om pizza te bestellen, dat vinden de kinderen lekker en dat hebben we al een tijd niet gegeten.” Wat verder kan gaan tot: “Met een beetje sla erbij is dit best een verantwoorde maaltijd voor vandaag…” “Wat ben ik eigenlijk een goede moeder/vader dat ik zo vaak gezond eet en dit een uitzondering is…” “En lekker weinig afwas ook, op die manier…” “Kunnen we gezellig een keer voor de tv eten…” “Wat mij tijd geeft nog even mijn e-mail te checken voor ik de kids naar bed breng…” Niks aan de hand in dit geval en morgen ben je deze situatie alweer vergeten.

Lees verder

Emotiefobia

Tot voor kort leed ik aan emotiefobia. Wat jammer genoeg geen officiële aandoening is in de DSM-IV. (De Diagnostic and Statistical Manual of Mental Diseases – het handboek der psychische aandoeningen).

Het zou een hoop ellende voor veel mensen schelen als we het wel als “ding” zouden erkennen, die emotiefobia. Ik denk namelijk dat er heel veel mensen aan emotiefobia lijden.

De symptomen:

  1. Regelmatig een emotie hebben
  2. De emotie beoordelen als positief of negatief
  3. Schrikken van elke vorm van negatieve emotie
  4. Elke negatieve emotie willen uitbannen

De symptomen 1 en 2 zijn totaal inherent aan mens-zijn. Heeft iedereen. Daar is niets mis mee.

Lees verder

Eb en vloed

Regelmatig hebben we als mensen een gevoel of een emotie waar we vanaf willen. Liefst een beetje snel, maar als dat onmogelijk (b)lijkt, accepteren we een proces van maanden of jaren om ons beter te gaan voelen. We gaan naar een coach of gaan lang in therapie in de hoop dat het helpt. We praten er eindeloos over met familie en vrienden. Of proberen het alleen te “verwerken”.

Negatieve emoties lijken eng, angstig en onprettig en “moeten” bestreden worden om ze te laten verdwijnen. Dus analyseren we waar het gevoel vandaan komt of wat de oorzaak is van ons onprettige gevoel.

Er is altijd wel iets of iemand aan te wijzen als schuldige voor je rotgevoel. Dat “iets” moet dan verwerkt worden of de “iemand” moet veranderen. Wat – zoals gezegd – kan leiden tot lange verwerkingsprocessen of nog langere periodes van je rot voelen.

Lees verder

Zondagskind

Ze ziet eruit alsof ze altijd gelukkig is. Een zondagskind dat nooit tegenslag kent. Ze lacht veel en vaak en lijkt overal plezier in te hebben.

Het is alsof ze nooit iets heeft meegemaakt dat erg was of haar heeft geschaad, zo zonnig staat ze in het leven.

Het tegendeel is waar. Net als iedereen ging haar leven niet altijd van een leien dakje. Had ze verdriet, werd ze (ernstig) ziek, verloor ze geliefden en bleven dromen en wensen onvervuld.

Lees verder

Gevangene

Hij heeft een zwaar leven gehad vertelt hij me. Veel eenzaamheid. Veel verloren. Hij somt het op. En vertelt erbij dat hij ook veel mooie tijden heeft gehad. Maar het is duidelijk dat hij daar minder zijn focus op heeft.

Zijn gedachten draaien om het verlies wat er is geweest en wat hij nog zo duidelijk voelt.

Ik sta erbij en kijk ernaar. Ik zie een sterke man met passie voor zijn vak. Ik zie de liefde die hij te geven heeft, maar die hij bij zich houdt, uit angst nog meer te verliezen. Als buitenstaander kan ik haarscherp zien dat hij nog steeds heel is en altijd is geweest.

Lees verder

Waarom gebruiken we onze vrije wil niet wat meer?

De laatste tijd meen ik een interessante vorm van slachtofferschap te bespeuren: de overtuiging dat we overgeleverd zijn aan onze emoties. Om me heen hoor ik mensen dingen zeggen als:

“Ik ben nu eenmaal een depressief persoon”

“Ik hou mezelf tegen met mijn angst”

“Ik ben er zo van overtuigd dat ik het niet kan, dat het me ook niet lukt”

Wat al die uitspraken in mijn ogen met elkaar gemeen hebben is de onderliggende aanname dat je iets met die depressieve gevoelens, angst of misplaatste overtuigingen moet. Degene die de uitspraak doet (en vaak ook zijn/haar omgeving) ziet de emotie of overtuiging in kwestie als waar of solide. Als een ding dat er nu eenmaal. Dus daar moet mee gedeald worden.

Een “ding” waar je onvermijdelijk aan onderhevig bent. Alsof je er het slachtoffer van bent en niets anders kunt doen dan er mee te leven of er tegen in verweer te komen.

Lees verder

Misverstanden over emotionele stabiliteit – deel 2

In het vorige artikel over emotionele stabiliteit besprak ik hoe we er vaak van balen dat we niet een beetje (of veel) gelukkig en stabieler zijn. Dat je flow van tevredenheid vaak wordt onderbroken door gevoelens van angst, boosheid, ontevredenheid, stress enzovoorts.

Hier bespreek ik graag het tweede misverstand rondom emotionele stabiliteit dat je danig in de weg kan zitten.

Misverstand 2: “Er zijn maatstaven voor goed en perfect”.

Zonder het ons te realiseren hebben we zelf bedacht wat ‘goed’ is en wat ‘beter’. Voor jou kan boosheid een ontzettend negatieve emotie zijn, terwijl het voor mij een fact of life is. Misschien vind jij een incidentele gedachte aan iets wat je eng vindt geen enkel probleem, terwijl een ander zichzelf een fobie aanpraat.

Wat we als maatstaf nemen voor emotioneel stabiel zijn, is een zelfbedacht concept. Zo heb ik een vriendin die zichzelf totaal stabiel vindt en ook inderdaad zo overkomt. Ik zou haar zonder problemen mijn bedrijf, mijn kinderen en mijn hond toevertrouwen. Maar ze eet wel heel regelmatig zo idioot dat ze haar vinger in haar keel steekt om het uit te spugen. Wat in sommige kringen als een ernstige indicator van instabiliteit wordt gezien. Maar niet door haar. Oprecht niet. Moraal van dit verhaal: wat een ‘probleem’ is en wat niet, ligt totaal aan onze eigen beleving.

Lees verder

Snelle diagnose

Het is fascinerend om te merken hoe sommige mensen in mijn omgeving direct klaar staan met een diagnose als ik zeg dat mijn dochter het huis uit is. “Lege nest syndroom” heb ik al een paar keer gehoord.

Het verbaast me dat ik aan een syndroom lijd zodra ik emoties vertoon over een grote verandering in mijn leven. Het is immers niet alsof ik maanden weeklaag over haar vertrek. Ik deel wat ik ervaar in de dagen dat zij bezig is met haar verhuizing.

Zijn emoties zó erg dat het direct om een label vraagt als je die emoties vertoont? Of is het een manier om mij gerust te stellen dat mijn emoties zo normaal zijn dat er zelfs een naam voor is?

Lees verder

Misverstanden over emotionele stabiliteit – deel 1

Baal jij er soms ook zo van dat je nooit lang kabbelt en telkens weer momenten hebt waarop je je rot voelt? Soms ben je boos, soms ben je verdrietig, soms bang of verward. Het duurt misschien niet eens zo lang, maar het onderbreekt de flow van je dagelijkse gelukkige tevredenheid.

Velen van ons hebben een leuk bijbaantje aan het streven naar stabiliteit. Want we denken na over elke keer dat we toch weer een negatieve emotie ervaren. Waarbij we bedacht hebben (met de nadruk op zelf bedacht) dat stabiel, blij, gelukkig en tevreden zijn beter is dan het wisselen van stemming.

Overigens lijkt het me een cultureel ding, dat streven naar stabiliteit. Nergens anders is er zo’n gigantische zelfhulp-industrie ontstaan als in de westerse cultuur. Die je laat geloven dat er inderdaad iets mis met je is als je niet altijd happy door het leven huppelt. Tuurlijk, als je psychisch zo in de war bent dat je niet meer functioneert, ben ik de eerste om je naar een goede therapeut te sturen. Maar in veel andere gevallen vermoed ik dat je jezelf de moeite kunt besparen.

Lees verder

De drijvende kracht van onzekerheid

In een ander artikel schreef ik al over ‘leven vanuit angst’. Beetje zwaar gezegd misschien, dus laten we het deze keer lichter houden en het over ‘onzekerheid’ hebben.

Meer en meer begin ik te herkennen hoeveel van mijn gedachten gebaseerd zijn op onzekerheid. Onzekerheid over mijn gedrag, of ik er wel bij hoor, mijn uiterlijk, mijn kinderen, mijn relatie, de opvoeding van mijn nieuwe puppy, mijn werk, enz. Als ik elke onzekere gedachte serieus zou nemen, had ik geen leven.

Dus gelukkig laat ik veel van wat ik denk langs me heen glijden.

En toch… steeds als ik me minder fijn voel, verdrietig ben, me eenzaam voel of stress ervaar, laat ik me direct “meesleuren” door een onzekere gedachte die ik op dat moment (even) wél geloof. En die meteen met me op de loop gaat en me voorziet van fantastische en buitengewoon realistisch aanvoelende emoties.

Lees verder