Vroeger is niet meer

“Resultaten uit het verleden geven geen garanties voor de toekomst” weten beleggers ons in hun kleine lettertjes steeds te vertellen. En is het je weleens opgevallen dat de meeste mensen die kleine lettertjes bij zichzelf niet lezen?

Het lijkt heel logisch om jezelf te definiëren op basis van het verleden. “Ik was altijd een verlegen kind, vandaar dat het nu moeilijk voor me is om op een podium te staan”. Of: “ik werd vroeger geslagen door mijn alcoholistische vader dus ik neem het risico niet om kinderen te nemen en hen dat ook aan te doen”. Deze voorbeelden zijn misschien niet direct op jou van toepassing, maar ongetwijfeld heb je zelf voorbeelden van hoe je “vroeger” laat meespelen in het “nu”. Lijkt logisch. Je wilt immers voorkomen dat je steeds dezelfde fouten blijft maken. En het lijkt ook altijd heel handig om verklaringen voor je huidige situatie te zoeken in het verleden.

In werkelijkheid is dat noch logisch, noch handig.

Lees verder

Angst regeert

Sinds ik weer aan het daten ben, spreek ik veel vrijgezellen van mijn leeftijd die op zoek zijn. Op zoek naar gezelschap, liefde, een maatje, een partner, een relatie of geborgenheid. Of al het bovengenoemde tegelijkertijd. Wat er ook gezocht wordt, het lijkt lastig te vinden.

Iedereen vindt zichzelf een toffe peer of een leuke vrouw. En ik geloof dat dat waar is.

Maar toch vinden al die toffe peren en leuke vrouwen elkaar niet.

Ik meen te zien dat dit door angst komt. Angst om afgewezen te worden (nu meteen of over een tijdje), angst om weer  “dezelfde  fout” te maken, angst om vrijheid of gezicht te verliezen… De lijst lijkt eindeloos en komt steeds op hetzelfde neer: de angst regeert het dating-circuit.

Maar wat kan er nou écht fout gaan?

Lees verder

Gevangene

Hij heeft een zwaar leven gehad vertelt hij me. Veel eenzaamheid. Veel verloren. Hij somt het op. En vertelt erbij dat hij ook veel mooie tijden heeft gehad. Maar het is duidelijk dat hij daar minder zijn focus op heeft.

Zijn gedachten draaien om het verlies wat er is geweest en wat hij nog zo duidelijk voelt.

Ik sta erbij en kijk ernaar. Ik zie een sterke man met passie voor zijn vak. Ik zie de liefde die hij te geven heeft, maar die hij bij zich houdt, uit angst nog meer te verliezen. Als buitenstaander kan ik haarscherp zien dat hij nog steeds heel is en altijd is geweest.

Lees verder

Toekomstvoorspellen en terugblikken

Fascinerend vind ik het, die menselijke gewoonte om in gedachten zo zelden in het nu te zijn. Alsof het belangrijk is wat er vroeger gebeurde of morgen heel misschien gaat plaatsvinden.

Wat je vroeger hebt meegemaakt, is er nu niet meer. Alles wat je misschien voelt in het kader van toen, is slechts “a thought carried through time” (quote van Sydney Banks) En wat er morgen gebeurt – of over 5 minuten – is totaal onvoorspelbaar.

Lees verder

Film versus foto

Vorige week was ik verdrietig over iets dat in mijn leven gebeurde. Heel verdrietig. Zo verdrietig dat ik een vriendin appte dat ik het shit vond dat ik zoveel pijn ervaarde.

Op die dag, in dat moment, had ik gedachten die me verdriet gaven. En zorgde mijn bewustzijn ervoor dat mijn gedachten geladen werden met emoties. Verdrietige emoties in dit geval. De pijn en het verdriet leken en voelden heel echt.

Maar je gedachten gaan vaak al snel weer op een ander spoor. Vijf dagen later sprak ik dezelfde vriendin en begreep ik niet wat ze bedoelde toen ze begon over de enorme pijn die ik had gehad. Andere gedachten, andere gevoelens – logisch, want zo werkt het systeem.

Lees verder

Hoe Koekiemonster je winst beperkt

Toen mijn dochter nog heel klein was, lag ze ooit jammerlijk in haar bedje te huilen. Ik rende naar boven en had al snel door wat er aan de hand was: het Koekiemonster was op haar kamer. “Kijk maar Mamma, het is hem echt en je moet hem wegjagen!”, wist ze tussen gierende snikken duidelijk te maken.

En inderdaad zag ik een grote brede schaduw die ook mij aan het Koekiemonster deed denken. Even, in een split-seconde, ging ik mee in haar angst. 

Toen deed ik het licht aan en zag ‘Koekiemonster’ voor wat hij werkelijk was: een illusie. In dit geval een schaduw veroorzaakt door kleding over een kapstok. Zodra het licht aan was, kon mijn dochter dat zien en was de angst weg. Precies hetzelfde geldt voor ons als ondernemers. Zodra we zien dat we geloven in het Koekiemonster verliest de illusie zijn kracht.

Lees verder

Repeterende gedachten betekenen niks

Ken je dat, repeterende gedachten in je hoofd? Ik heb dat soms, dat één en hetzelfde ding in vrijwel dezelfde bewoordingen onophoudelijk door mijn hoofd spookt. Vandaag is dat het WhatsApp-berichtje dat ik gisteren ontving. Van een vriend van vroeger die na 20 jaar weer eens wilde afspreken. Maar die zich gisteren bedacht omdat hij bij nader inzien liever vooruit kijkt in plaats van achteruit. Is wat voor te zeggen. Alleen had ik me erop verheugd om zijn 2016-versie te leren kennen. En was ik benieuwd of de klik van toen er nog was. Had ik stiekem visioenen van een hernieuwde vriendschap en de inspiratie die wij elkaar (weer) zouden bieden.

Sinds gisteren repeteren de woorden van zijn berichtje door mijn hoofd. Als een irritante mug die om mijn hoofd zoemt, hoor ik steeds de woorden die ik las en mijn reactie daarop.

Lees verder

De stem in je hoofd kan stiller

Is het je wel eens opgevallen hoe druk het eigenlijk in je hoofd is? Een groot deel van de dag is er een stem aanwezig die continu tegen je kakelt. Die commentaar levert op wat er nu toch weer om je heen gebeurt, die alles beoordeelt of het gaat zoals het moet gaan en die zich alvast hoorbaar zorgen maakt over wat er straks, morgen of over een maand zal gebeuren.

Het stemmetje in je hoofd heeft de neiging niks zomaar voorbij te laten gaan. Alles moet ondertiteld worden. Het viel me op toen ik Portugal aan het wandelen was dat het stemmetje in mijn hoofd heel graag wil vergelijken. “De kustlijn lijkt toch wel heel uniek en zo anders dan in Engeland waar je ook van die geweldige cliffs hebt. Hey, zo’n vetplantje als hier gewoon groeit, heeft mijn moeder ook in de vensterbank staan. Mooie wolken, beetje zoals in Nederland. Lekker warm ook, beter dan in Nederland… ‘. Het ging maar door en het ging maar door.

Nou voelt zo’n stemmetje wat onrustig tijdens een wandeling zodra het je opvalt, maar het levert in elk geval geen extra werk op. Het is niet alsof ik iets wil veranderen aan de Portugese kustlijn om hem meer te laten lijken op de Engelse. En alvast een projectplanning maak om dat te realiseren.

Lees verder

Ontstaan & oplossen van depressie

Mijn tante heeft al haar hele leven een depressie, zegt ze. En dat is heel erg. Daar moet ze pillen voor slikken en heel veel gesprekken met heel veel therapeuten voor voeren. Wat eigenlijk niet werkt want ze is nu 63 en het begon toen ze 13 was en het is nooit weg geweest.

Ik heb geprobeerd haar te laten zien hoe onze psyche écht werkt omdat – als je het ziet – er van depressie geen sprake meer kan zijn. Leek me fijn om haar te kunnen helpen.

Ik vertelde haar hoe wij als mensen onderhevig zijn aan de wetmatigheid die gevormd wordt door Levensenergie, Bewustzijn en Gedachte. Dat de Levensenergie zorgt dat alles groeit en bloeit en wij eigenlijk achterover kunnen leunen en doen wat ons goed lijkt in het moment. Dat Bewustzijn ons de mogelijkheid geeft het leven te ervaren, met alle geur, kleur en emoties die daar bij horen. En dat Gedachte de mogelijkheid geeft onze realiteit vorm te geven.

We bespraken hoe reëel die drie-eenheid het leven eruit laat zien. Dat de realiteit die we voor onszelf scheppen er echt supersonisch solide uit ziet. Maar dat het eigenlijk zeepbellen zijn die we zelf maken.

Lees verder

Oninteressant

Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik in het vliegtuig met naast mij een jankende hond. Mijn eigen jankende hond, wel te verstaan. Hij vecht, worstelt, piep, kreunt en blaft omdat hij uit zijn vrij krappe tas wil. En dat mag niet volgens de regels waar wij ons aan moeten houden. Ik heb geprobeerd me aan die regel te onttrekken door de tas open te zetten,  maar dat is jammerlijk mislukt door mijn respect voor de strenge stewardessen die dat terstond verboden ;- ).

Olivier is op dit moment totaal in de ban van zijn eigen ellende en hij overziet niet dat het over drie kwartier alweer voorbij is. Hij wil er uit, dus dat laat hij merken. Het interesseert hem niets wat iemand anders er van vindt dat hij hier herrie zit te maken.

Als mensen zijn wij ook vaak in de ban van onze eigen ellende en houden we weinig rekening met wat een ander daar mee kan of moet. We piepen over het stoplicht dat te lang op rood staat, de pony die ons als kind ontzegd is, over de baas die slecht leiding geeft, ons kind dat het niet goed doet op school,  de kwaliteit van onze nachtrust, het eten, de boze bui die we ervaren…

Lees verder